*~Gift by any other name would smell as sweet~*

เมื่อการเดินทางด้วยเท้าเริ่มขึ้น จากอากาศที่ค่อนข้างเย็นสบายในเดือนกุมภาพันธ์ กลับกลายเป็นอากาศเดือนเมษายนภายในครึ่งชั่วโมง เราเดินเท้าไปตามทางถนนแดง นึกออกใช่มั๊ยค่ะ ว่ามันเป็นสภาพอย่างไร ถนนที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ฝุ่นตลบ และทำให้รองเท้าผ้าใบสีขาวแปลงร่างเป็นสีแดงโดยไม่ต้องย้อม อย่างนั้นแหล่ะค่ะ เรียกว่า”ถนนแดง” ข้าพเจ้าหนูน้อยรองเท้าแดงเดินไปคุยไปกับอาสาสมัครคนญี่ปุ่นด้วยความอยากฝึกภาษา ไอ่เราก็ทำหน้าร่าเริงสุดฤทธิ์ แต่ที่ไหนได้ ไม่ไหวแล้วค่ะ ร้อน ดำ เหนื่อย แดง หิว และเริ่มมีคำถามขึ้นมาในหัวสมอง ข้าพเจ้า(กรู)มาทำอะไรที่นี่ คุ้มมั๊ย กับการตัดสินใจครั้งนี้

เมื่อมาถึงหมู่บ้านด้วยเหงื่อท่วมตัว เด็กดอยตัวน้อยน้อย ก็มาคอยเลือกเราเข้าบ้านของเขา (กลัวมาก นึกว่าจะไม่มีเด็กเลือกซะแล้ว) ปล.แอบเห็นเด็กทำหน้าเอ๋อ มึน ตอนได้ครูกิ๊บมาอยู่บ้าน 555+ พลาดไปแล้วไอ่น้องเอ้ย เด็กเด็กพาเราไปที่บ้าน เพื่อเก็บของและพักผ่อนก่อนจะนัดรวมตัว บ้านที่ไปอยู่มีแต่ห้องครัว เพราะตัวบ้านจริงๆยังปลูกไม่เสร็จ แต่ก็ไม่ได้ลำบากจนเกินไปเพราะเค้าเตรียมที่นอน และผ้าห่มอย่างดีที่สุดที่เขาพอจะมีให้กับเรา (ขอบคุณมากค่ะ ซึ้งจาย...) เราได้พูดคุยกับครอบครัวชาวดอยด้วยภาษาดอยของเขา (เอาหล่ะโว้ยจะพูดเป็นแล้วโว้ย โฮะๆ) เรียนรู้ความเป็นอยู่ เรียนรู้วิถีชีวิตซึ่งกันและกัน ดีจังเนอะ ^^

เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้ที่รอคอย เราจะได้เป็น”ครู”จริงจริงแล้ว ไม่ตื่นเต้นเลย แต่อยากจะรู้ว่าวันนี้เราจะเจออะไรบ้าง เด็กๆแต่งตัว เตรียมข้าวไปทานที่โรงเรียน เตรียมไปเฉพาะข้าวเพราะที่โรงเรียนจะมีกับข้าวให้ทานฟรี จากเงินของรัฐ ซึ่งถือว่าไม่มากเลยเมื่อเทียบกับการลงทุนด้านอื่นๆ เอาเถอะเขียนเยอะ เดี๋ยวจะเป็นประเด็น เราออกเดินทางตอนช่วงก่อนแปดโมง สายเล็กน้อย แต่เด็กๆบอกว่าไม่เป็นไรค่ะ เดินไม่นาน ก็โอเค ออกเดินทาง เราเดินทางด้วยเท้าเช่นเคยไปที่โรงเรียน อากาศดีจริงๆ เย็นเย็น เดินสบาย สองทางข้างเป็นภูเขา และแม่น้ำ โอ้ว…นี่หรือชีวิตบนดอย เด็กๆเดินจูงมือคุณครูไปโรงเรียน ดูเด็กดอยน้อยน้อยมีความสุขดีจริง เห็นภาพนั้นแล้วก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า จริงๆแล้วได้เห็นภาพแค่นี้มันก็คุ้มเกินคุ้ม แต่ยังค่ะ มันไม่ได้คุ้มแค่นี้หรอก

เราเดินทางมาถึงโรงเรียนก่อนเวลาเข้าเรียนเล็กน้อย เลยมีเวลาเดินเล่นรอบรอบโรงเรียน คุณครูใหญ่บอกว่าช่วงนี้จะเข้าโรงเรียนช้ากว่าปกติ เพราะว่าต้องให้เวลาเด็กเด็กที่หมู่บ้านอยู่ไกลออกไปเดินมาให้ทัน ไอ่เราก็เลยเดินเล่น เก็บขยะ กินขนม ไม่ได้เก็บขยะมาเป็นขนมนะเฟ่ย) เด็กเด็กเก็บดอกไม้มาให้ครูกิ๊บด่วย เขิลจัง ขอบคุณมากค่ะ ดอกไม้ข้างทางที่อาจดูแล้วไม่สวยเท่าดอกไม้ช่อละพันสองพันที่กรุงเทพฯ แต่รู้สึกปลื้มมาก... จริงๆแล้วมันดูมีค่ากว่านั้นมาก เพราะมันมาจากความจริงใจ ความใสของเด็กดอยน้อยน้อยเหล่านี้ที่อยากจะให้ ยิ้ม(หน้าบาน)… แล้วก็ถึงเวลาเคารพธงชาติ ข้าพเจ้าชอบจริงๆ เวลาเห็นเด็กๆเข้าแถว มันน่ารักแต่อธิบายไม่ถูกว่าน่ารักยังไง โรงเรียนไม่ได้ใหญ่ มีนักเรียนไม่มาก แถวนึงชั้นนึง บางคนที่มีชุดนักเรียนจะแต่งชุดนักเรียน บางคนไม่มีชุดนักเรียนก็ใส่ชุดอยู่บ้านปกติ ปนเปกันไป นี่แหล่ะน้อความเป็นจริง

มาเริ่มสอนกันดีกว่า ข้าพเจ้าสอนชั้นประถม ๖ จริงๆอยากสอนเด็กประถม ๑ มากกว่า (เพราะถ้าสอนไม่รู้เรื่อง เด็กเด็กก็คงไม่รู้หรอก 555+) แต่ไม่หรอก สอนชั้นไหนก็สนุกหมดค่ะ อยู่ที่ตัวเอง แต่ก่อนจะสอนมองสภาพห้องแล้ว แอบเศร้าเล็กน้อย ห้องนึงแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งประถม ๕ และฝั่งประถม ๖ ทุกชั้นเรียนจะเป็นอย่างนี้หมด แบ่งห้องกันเรียน แบ่งครูกันสอน  (ปกติโรงเรียนนี้จะมีครู 3 คน สอนมันหมดตั้งแต่ชั้น ป. ๑ – ป. ๖ โอ้วว....) เราสอนเสร็จก็มานั่งที่ห้องสมุด ห้องสมุดของโรงเรียนมีหนังสือม่าก หรือเรียกได้ว่าน้อยมาก และส่วนใหญ่ก็เป็นหนังสือที่ได้จากการบริจาค มีคอมพิวเตอร์เก่าๆที่ได้บริจาคมาเช่นกัน 2 เครื่อง ร้องคาราโอเกะได้ด้วย แต่จริงๆเท่านั้นพวกเขาก็ดูมีความสุขแล้ว

การเดินทางครั้งนี้ สำหรับข้าพเจ้าสนุกมากค่ะ ได้เห็น ได้เรียนรู้ความเป็นจริงหลายอย่าง การเดินทางทำให้เราเรียนรู้โลกได้กว้างขึ้นจริงๆ สิ่งหนึ่งที่รู้สึกได้คิดว่าถ้าคนเรารู้จักเห็นแก่ตัวเองให้น้อยลง และแบ่งปันให้คนอื่นมากขึ้น ประเทศเรา โลกเราคงน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะเลย การเรียนถือเป็นสิ่งสำคัญเป็นพื้นฐานในการพัฒนาสังคมเราให้ดี และมีคุณภาพชีวิตที่สุขสบายขึ้น เงิน หนังสือ อุปกรณ์การเรียน สำหรับชุมชนที่ห่างไกลยังจำเป็นอีกมาก การสนับสนุนจากทางราชการอาจจะไม่เพียงพอ แต่บางเรื่องอย่างเช่นความเป็นอยู่ คิดว่าพวกเขาคงจะพอเพียง และชินกับการใช้ชีวิตอย่างที่พวกเขาเคยเป็นอยู่ ไม่จำเป็นต้องมีเทคโนโลยี หรือสิ่งล้ำสมัยมากมายในชีวิต เพียงแต่ความจริงใจ และน้ำใจที่พวกเราแบ่งปันให้พวกเขาเด็กดอยน้อยน้อยเหล่านั้น ก็น่าจะเป็นการช่วยเหลือที่มีคุณค่าทางจิตใจมากกว่า พวกเขาได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ได้กินขนม ได้เจอเพื่อนใหม่ คุณครูใหม่ เด็กเหล่านั้นก็ดูความสุขเพียงพอแล้ว เห็นอย่างนั้นแล้ว ข้าพเจ้าก็ยิ้ม และรู้สึกดีไปด้วย เพราะฉะนั้นการตัดสินใจครั้งนี้บอกได้คำเดียวว่า คุ้มค่าสุดสุดเลยค่ะ ^^v

***************************  

เรื่องนี้ถูกขอร้องแกมบังคับให้เขียน แต่ก็ยินดีฮ่ะ เพราะมันจะถูกนำไปเป็นส่วนหนึ่งของหนังสือที่จะออกขายเพื่อนำเงินกลับไปบ้านผามูบ ^^ คนเรามันก็เท่านี้แหล่ะน้อ พักนี้ดูข่าวแล้วเซ็งจิต หงุหงิในหัวใจ ไม่ว่าจะเป็น ข่าวโลกร้อน หลายประเทศอากาศแปรปรวน ท่อน้ำระเบิดที่แมนฮัตตัน แผ่นดินไหวที่ญี่ปุ่น สมุทรปราการแผ่นดินหาย การเมืองไทยและปาร์ตี้สนามหลวง แถมด้วยข่าวภาคใต้ที่กลายเป็ฯข่าวประจำวันไปแล้ว สลดหว่ะ

เชื่อว่าสัญชาตญาณการรักตัวเอง การเห็นแก่ตัวเองเป็นกฎธรรมชาติที่ติดตัวมากับมนุษย์ทุกตนรวมตัวข้าพเจ้าเอง หากแต่เพียงมนุษย์สักเสี้ยวหนึ่งของโลกเบี้ยวๆใบนี้จะเห็นแก่ตัวเองน้อยลงบ้างสักนิด แบ่งปันให้ผู้อื่นมากขึ้นอีกสักหน่อย มันก็คงจะดี ดีมากมาก ถ้าขอพร แล้วเป็นจริงได้ กิ๊บบี้จะขอให้โลกสงบสุข (อิ้ววว นาวเองสุดๆเลยตรู แต่รู้สึกงั้นจริงๆนะ ตรูไปขอจตุคามรามเทพดีกว่า 55+ ไม่เชื่ออย่าหลบหลู่นะกิ๊บบี้ เริ่มกลัว)

Ps. Let's enjoyed my hip song. BTW, where is my lipton?